Lean Working Identity

Goed.  Ik heb de neiging meerdere boeken tegelijk te lezen. Of eigenlijk het tweede te openen, voordat het eerste boek uit is. Zo ook nu.

Door de ‘Working Identity’ mag ik eindelijk legitiem experimenteren met wat ik eigenlijk echt leuk vind. Voor mij is dit  “iets met ondernemen en startups”.

“Running Lean’ (wat een prachtige titel) geeft een pragmatisch handvat voor het testen van product-ideeën. Les één: Vind een probleem in de markt, bepaal de doelgroep, de oplossing en test, leer en schaaf bij.

‘Mijn’ probleem in de markt: In Maleisië is het ontwerpen, drukken en ontvangen van business cards onmogelijk omslachtig. Online is niets mogelijk. Prijzen variëren sterk en zijn niet transparant.

De oplossing: Maak het ontwerpen, drukken en bezorgen van business cards snel, goedkoop en transparant.

Voor het testen van dit probleem zal ik de ’Running Lean’-stappen volgen. Dit wil ik doen in een team van drie. Met Denis uit de UK, wonend in KL en met Edy, locale tennisvriend.

Voor mijn vertrek terug naar Nederland wil ik het probleem omzetten in een werkende oplossing en een groeiend bedrijf.

In het kader van Working identity  is dit het derde project wat ik aan ga. Over de lessen en inzichten wil ik elke twee weken schrijven.

Laat dit de start zijn van iets moois.

The ‘do good’ company

Tandemic is een social entrepreneur accelerator, met als drijvende kracht een inspirerende Canadees. Ooit gekomen n.a.v. een afstudeerscriptie. Nooit meer vertrokken. Profiel: goed lachs, best connected, snel denkend en nog rapper beslissend. Zijn levensmotto  ‘Goed doen’. Kortom, een mooi mens.

Zijn team: net afgestudeerden  (rechten, journalistiek, IT, business, design), stagiaires , vrijwilligers en Leander.

Kantoor; drie hoog achter, wispelturige stroomvoorziening, lekkende leidingen en missende deuren. Vreemd van Arbo of elke andere inspectie.  Vol van blootsvoets werkende, bruisende enthousiaste jongelingen (au; generatiekloof).

Een van de mijn doelen is te experimenteren met nieuwe werkvelden en vind rolmodellen. Gevonden, twee keer raak. Voor 20 uur in de week zal ik een NGO Accelerator-programma draaien en verder ontwikkelen. Salaris: Weinig. Return: veel.

Keek op de week: Eerste werkdag is zoals die moet zijn, spannend wel. Hoe te rijden, waar parkeren? Wat te dragen? Onzeker: Wat ga ik eigenlijk doen? Wat zijn de verwachtingen? Wat te denken van een witte 40+er, loopbaan-switcher met meer werkjaren dan het halve team bij elkaar. Ben er nog niet, maar geloof niet dat ik gezien word als bedreiging, ik zie meer nieuwsgierigheid.

Highlight van de week was dan een afscheid van een dame uit het team. Roerend, open, eerlijk en oprecht. Zij, een Malay Indiase dame (zeker 30–), gaat in Istanbul en Berlijn werken voor een denktank. Ze bedankte haar collega’s voor de mogelijkheid te kunnen groeien in veiligheid. Voor het vertrouwen en de push voor resultaat. Voor de ruimte voor fouten en collectieve correctie. Voor het delen van persoonlijk leed en plezier.

Geëmotioneerd nam ze afscheid, iedereen in tranen. Ze gaat weg voor zes maanden en was er net anderhalf jaar. Beetje kort, maar enorm breekbaar en mooi. Ik zit hier goed.

Vanaf nu wil ik werken in een open, eerlijke, veilige en stimulerende omgeving. Aan een product of dienst dat nut heeft, dat je kan snappen. Met mensen die lol hebben. Een open deur? Ja zeker, maar pas nadat je het voor jezelf op papier schrijft.

 

 

Start een experiment

Goed, ik wil van een passieloze IT baan bij een te grote procesgerichte organisatie naar…… Iets veel en veel kleiners. Met mensen gedreven voor passie. Een organisatie bruisend van energie. Iets in de startup scene.

Ongeveer het belangrijkste deel van de journey (noem het maar zo) is het experimenteren met nieuwe richtingen om te voelen/ondervinden wat energie geeft. Deel twee is het leggen van nieuwe contacten en vaststellen van nieuwe rolmodellen.

Voor het opstarten van experimenten was vorige week een goede week. Er vielen zomaar een paar opties op hun plaats.  Waar ik januari het behang van de muur keek, heb ik nu een agenda nodig.

De experimenten in een notendop

  • Coaching van startups (WaterTech)
  • BusinessModel.Guru: Eigen Startup opzetten
  • Code Army: Mentor zijn  voor LeanStartup programma
  • Tandemic: NGO Bootkamp opzetten, draaien en uitwerken
  • Manntech: tupperware parties voor voedingssupplementen

Escape room kids.pngHad ook twee opties om gewoon projecten te gaan doen. Het conventionele lijstje weet ik nu. Goed om te weten dat het daar staat. Nu even geen tijd voor. Lekker.

Mijn doel is om zo periodiek bij de experimenten stil te staan, te voelen  wat  energie kost of juist geeft. Ik wil wekelijks een keek op de week te geven. Was het een goede of juist slechte week. Waarom dan? Waar loop ik tegenaan en wat zegt het me dan? Allemaal erg spannend en behoorlijk onnatuurlijk.

Mijn keek op de week

Anne kan op de meest random en ondankbare momenten roepen; “Dit is een stomme dag” . Stem twee octaven hoger, volume 4 tandjes harder en angerflams uit haar hoofd.

Ben bang dat ze dat van mij heeft. Die uitbarstingen. Meer dan een reactie dat moment, een laagje dieper wordt geraakt. Voor mij  misschien een reactie op  ‘alleen het zorgen voor kids’? Rondhangen op school zonder aanspraak. Heb nl vrij weinig met Aziaten moeders, bodyguards of chauffeurs. Is het de overvloed aan vrije tijd? Gebrek aan werk,erkenning en herkenning?  Het najagen mensen en wachten op reactie. Het zal wel een beetje van alles zijn.

Het lezen van ‘Working identity’ was daarom erg prettig.  Gaan IT naar droombaan is helemaal niet zo makkelijk of duidelijk.  Fijn dat het ook niet leuk mag zijn. 

Cijfer van de week: behoorlijke voldoende. Dat maakt het makkelijker om te starten met schrijven. Vorige week werd duidelijk dat krijgen van een “Lean Mentor” rol heel wel gaat lukken. Tegelijk kan ik een NGO-programma hier in Kuala Lumpur verder opzetten. Twee keer raak.

Het geeft is een behoorlijke grote ‘boost’. Ik denk vooral omdat de nieuwe contacten me energie geeft. Het voelt goed nuttig te kunnen zijn. En aan gasten bij ons thuis te kunnen vertellen dat je überhaupt iets gaat doen. Wat is dat? Eigenwaarde? Nut? Ergens bij horen?